ffscreen TVവിധി തോൽപ്പിച്ച എന്റെ വലിയ ആഗ്രഹം; മലയാളത്തിന് നഷ്ടമായ ആ അപൂർവ്വ ഫ്രെയിം
മലയാള സിനിമയിൽ സ്വാഭാവിക അഭിനയത്തിന്റെ വസന്തം തീർത്ത പ്രതിഭയായിരുന്നു മാമുക്കോയ (1946 – 2023). കോഴിക്കോടൻ തനിമയുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ അദ്ദേഹം മലയാളികളുടെ സ്വീകരണമുറികളിൽ ഒരു കുടുംബാംഗത്തെപ്പോലെ ഇടംപിടിച്ചു.
ചിരിയുടെ സുൽത്താനായി നാം ഹൃദയത്തിലേറ്റിയ മാമുക്കോയ എന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ആഴമുള്ള സ്നേഹത്തെയും സാംസ്കാരിക ബോധത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ഈ ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്. വെള്ളിത്തിരയിലെ തമാശകൾക്കപ്പുറം, സാഹിത്യത്തെയും ലോകത്തെയും ഒരുപോലെ പ്രണയിച്ച വലിയൊരു മനുഷ്യസ്നേഹിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ…
ആഗസ്റ്റ് 15.
പുതിയ വീടിന്റെ പാലുകാച്ചലായിരുന്നു. മനസ്സിലൊരു വലിയ സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷികളായ നാല് മനുഷ്യർ… അവർ എന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വന്നിരിക്കണം.
ബഷീർക്ക. മൊയ്തു മൗലവി. വൈ.ടി. സാർ. അഴീക്കോട് മാസ്റ്റർ.
ആ നാല് പ്രതിഭകളുടെ ഇടയിൽ എനിക്കൊന്ന് ഇരിക്കണം. ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കണം. അതൊരു നിധിയായി ഉമ്മറത്ത് തൂക്കണം. അതായിരുന്നു ആഗ്രഹം.
ഊട്ടിയിൽ പോയി വൈ.ടി. സാറിനെ കണ്ടു. “കുട്ടികളുടെ ആഗ്രഹമാണ്, വരണം.” “തീർച്ചയായും,” അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു. അഴീക്കോട് മാസ്റ്റർ വീട്ടിലെ സ്ഥിരം അതിഥിയായിരുന്നു. ചായയും സൗഹൃദവും.
പക്ഷേ…
ജൂലൈ 5. ആഗസ്റ്റ് 15-ന് പാലുകാച്ചൽ നടക്കേണ്ടതായിരുന്നു. കൃത്യം ഒരു മാസം പത്ത് ദിവസം മുൻപ്… ബഷീർക്ക പോയി.
വിചിത്രമായൊരു സങ്കടമുണ്ട്. അന്ന് എന്റെ ജന്മദിനമായിരുന്നു. “എന്റെ ബർത്ത്ഡേ കൊണ്ടുപോകാനാണോ കാക്ക ഈ ദിവസം തന്നെ നോക്കിയത്?” അന്ന് വെറുതെ തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞതാണ്.
പക്ഷേ, അതോടെ എല്ലാം പോയി. ജന്മദിനത്തിന്റെ സന്തോഷം പോയി. പാലുകാച്ചലിന്റെ ആഘോഷം പോയി.
ആഘോഷങ്ങൾ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. ആരും ഇല്ലാത്ത ഉമ്മറത്ത്, ഞാനും ഭാര്യയും മക്കളും മാത്രം… പതിയെ ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറി.
ആ വലിയ ഫ്രെയിം മാത്രം ബാക്കിയായി. പാലുകാച്ചലിന് ഇരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ആ നാല് കസേരകൾ. ഒഴിഞ്ഞു തന്നെ കിടന്നു.
കാലങ്ങൾ ഒരുപാട് കഴിഞ്ഞു. ഇന്ന് ആ ഫോട്ടോ ഉമ്മറത്തില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ ആ നാല് പേരോടുള്ള സ്നേഹം… അതൊരു നിറഞ്ഞ സന്തോഷമായി ഇന്നും ഉള്ളിലുണ്ട്.
അത് മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ ബാക്കി…
